Recenzja #9- Marzyciel - Laini Taylor

Recenzja #9 - Marzyciel

Autor- Laini Taylor

Wydawnictwo- SQN

Rok wydania - 2018

Seria - tom 2 - Muza Koszmarów

Strony - 510
Ocena - 10/10

Istnieją książki, które najlepiej się czyta, nie mając pojęcia o fabule. Powieści, gdzie przyjemność czerpiemy z odkrywania świata a nie porywającej akcji. Baśnie, wypełnione po brzegi wyśmienitym i dopracowanymi opisami. Historie, gdzie podstawą jest świat i klimat a nie intryga. Jedną, z takich książek, jest Marzyciel.

Lazlo Strange to bibliotekarz. Człowiek, na którego nikt nie zwraca uwagi, a on sam swoją skupia tylko na książkach. Ludzie nazywają go marzycielem, gdyż całą swoją uwagę poświęca jedynie mieście Szloch,  które przez społeczeństwo uznawane jest za legendę, miejska baśń przekazywana z pokolenia na pokolenie. Co jeśli zaistnieje możliwość poznania owego miasta? Co jeśli, nie jemu zostanie zaproponowana?

Autorka w przypadku tej powieści porzuca wszelkie schematy. Tworzy nowy świat, pełen niesamowitych zwyczajów, owianych tajemnicą legend, zapomnianych mitów i nigdy nierozwiązanych historii. Laini popuszcza wodze fantazji, pozwalając sobie na kreację świata od podstaw i robi to z niezwykłą precyzją i profesjonalizmem. Ze świecą szukać w nim luk, czy błędów fabularnych. Wszystko mimo swojej nierealności jest logicznie tłumaczone. Wiele razy łapałam się na tym, że wierzyłam w każdą słowo, podane mi przez Taylor a gdy trzeźwiałam i rozumiałam że to jedynie fantazja autorki, z utęsknieniem marzyłam, aby wszystko opisane w książce było prawdą.

Czytając bawiłam się niesamowicie i mimo braku akcji, nie umiałam oderwać się od powieści. Z przyjemnością, odkrywałam najpiękniejsze zakamarki umysłu Laini. Czas spędzony na czytaniu Marzyciela można porównać do snu, gdy mamy nad nim kontrolę wszystko jest możliwe a my jesteśmy jednocześnie sprawcami i widzami. Mimo cichego głosu, który mówi nam, aby zachować trzeźwość umysłu i nie zapomnieć, że to jedynie sen, wierzymy, że możemy sprawić, aby cała magia w nim zawarta stała się rzeczywista.

Lazlo Strange nie jest typowym bohaterem. Nie ma niesamowitej charyzmy ani odwagi. Uważa się za spokojnego bibliotekarza, który żyje czyimiś historiami, jednocześnie marząc o opowiadaniu własnych. Laini kreuje postać, której moim zdaniem jest o wiele za mało w literaturze dla młodzieży. Kult bohatera, który na swych barkach uniesie świat, bez żadnej wcześniejszej próby, czy nauki, tak mocno zakorzenił się w literaturze, że ze świecą szukać bohatera, o spokojnym niczym nie zmąconym życiu. Lazlo, mimo swojej delikatności, wzbudza niesamowicie wiele emocji w czytelniku i odważę się stwierdzić, że nie da się go nie pokochać. Marzyciel patrzy na świat oczami opowiadającymi własną historię, jednocześnie chłonąc baśnie, z najdalszych zakątków świata.

Marzyciel jest powieścią dla osób, które pragną przygody z językiem. Dla czytelników, którzy wśród tysiąca wydawanych teraz nowości, pragną znaleźć literaturę  piękną, o słowach idealnie dobranych i dopasowanych. Ta książka, językiem stoi i moim zdaniem styl autorki jest największą zaletą Marzyciela.